Het blijft aan je vreten

AD/HC 5 maart 2006: 'Bombardement blijft aan je vreten’

Den Haag - Ruim honderd mensen namen zondag rond het middaguur deel aan de herdenking van het Engelse bombardement op het Haagse Bezuidenhout.

„Ik heb de ellende allemaal meegemaakt”, bromt Arie Niemeyer (71). „Het blijft aan je vreten.” Herinneringen aan de bommenregen tegen Duitse V2-raketten op 3 maart 1945. waarbij honderden doden vielen en duizenden Hagenaars dakloos werden, komen terug.

Terugdenkend aan die verschrikking kijkt een handjevol ouderen hoofdschuddend toe terwijl loco-burgemeester Else van Dijk-Staats en andere gasten bloemen en kransen leggen bij het monument van Juliana van Stolberg op de Koningin Marielaan.

Herinneringen: ook bij de bijna 80-jarige broers Van Dijk die met hun ouders in de De Carpentierstraat woonden. Terwijl de grond trilde nam vader van Dijk zijn jongste zoon aan de hand en holde richting Voorburg. De straat werd even later weggevaagd. De broers zijn elke herdenking blij dat ze er nog zijn. „Maar ieder jaar zien we steeds minder mensen van vroeger.”

Niemeyer heeft een fiets bij zich. De banden van brandslang zijn met een kram om de velg bevestigd. Net als toen. De broers Van Dijk moeten lachen. „Wij hadden fietsen met houten banden. Dit is slimmer.”

Adriaan Borstboom (71) is er ook. Zijn ouders hadden een melkzaak aan de Uilebomen. Hij ging nooit met de fiets langs de hoek van de Bezuidenhoutseweg en de Schenkweg. „Daar stonden de Duitsers. Die riepen ’Absteigen’ en dan kreeg je een schop onder je kont. Dan werd je fiets gepikt.”

Arie Niemeyer heeft vier borden bij zich met de tekst ’Ik ben een plunderaar’. Mensen die liepen te roven en werden gepakt kregen zo’n bord om hun nek waarna ze werden doodgeschoten. Arie wilde de borden aan de Herengrachtbrug ophangen maar dat mocht niet van de gemeente. Trots toont hij een brief van burgemeester Deetman. Daarin staat dat er in die buurt nog een herinneringsplaquette komt.